Zgrabiarka Claas i części do niej. Równy wałek bez zbędnych strat

Zgrabiarki Claas są dobrze znane w gospodarstwach, które pracują przy sianie, sianokiszonce i słomie. To maszyny cenione za solidną konstrukcję, dobrą jakość zgrabiania i wygodną obsługę. W wielu gospodarstwach pracują przez lata, bo przy regularnym przeglądzie potrafią zrobić czysty, równy pokos bez niepotrzebnego mieszania paszy z ziemią.

Claas najczęściej kojarzy się ze zgrabiarkami karuzelowymi, takimi jak popularne modele z serii Liner. Można spotkać wersje jednokaruzelowe, dwukaruzelowe i większe maszyny do intensywnej pracy. Jedne odkładają pokos na bok, inne formują go centralnie. Niezależnie od modelu zasada jest prosta: materiał ma być zebrany czysto, równo i w taki sposób, żeby później łatwo zebrała go prasa, przyczepa albo sieczkarnia.

Rolnicy często mówią: „zgrabiarka ma układać paszę, a nie zamiatać ziemię”. To bardzo dobrze pasuje do Claasa. Jeśli palce pracują za nisko, podbierają ziemię, kamienie i stare resztki roślin. Jeśli są za wysoko, na polu zostają niedograbione pasy. Dlatego ustawienie wysokości roboczej, stan palców i prawidłowe kopiowanie terenu mają ogromne znaczenie dla jakości paszy.

Najbardziej narażone na zużycie są palce sprężyste. To one zbierają trawę, siano albo słomę i prowadzą materiał do wałka. Z czasem mogą pękać, ścierać się albo tracić sprężystość. Jeden uszkodzony palec nie zawsze zatrzyma maszynę, ale kilka zużytych elementów potrafi już wyraźnie pogorszyć efekt pracy. Wałek robi się wtedy nierówny, a zgrabiarka zostawia materiał tam, gdzie powinno być czysto.

Bardzo ważne są także ramiona zgrabiarki. Powinny być proste, dobrze osadzone i bez nadmiernych luzów. Skrzywione ramię albo wyrobione mocowanie powoduje, że palce nie pracują po właściwym torze. Maszyna może wtedy szarpać, bić albo nierówno odkładać materiał. W większych zgrabiarkach Claas takie drobne luzy szybko przekładają się na jakość całego pokosu.

Sercem zgrabiarki jest przekładnia i mechanizm prowadzenia ramion. W Claasie warto regularnie kontrolować łożyska, tuleje, rolki prowadzące, krzywki, wałki, uszczelniacze i poziom oleju. Te części pracują w kurzu, przy dużych drganiach i pod zmiennym obciążeniem. Stuk, wyciek oleju, grzanie się przekładni albo luz na karuzeli to sygnały, których nie warto lekceważyć.

Najczęściej poszukiwane części do zgrabiarek Claas to palce sprężyste, ramiona, uchwyty palców, sworznie, tuleje, łożyska, rolki prowadzące, krzywki, uszczelniacze, wałki, przeguby, koła kopiujące, opony, osłony, sprężyny, śruby zabezpieczające i części przekładni. W większych modelach dochodzą też elementy składania, siłowniki, przewody hydrauliczne, czujniki i części układu transportowego.

Przy zamawianiu części do Claasa warto znać dokładny model maszyny, na przykład serię i szerokość roboczą. Sama nazwa Claas nie wystarczy, bo podobne palce, ramiona albo rolki mogą różnić się długością, średnicą, mocowaniem albo kształtem. Najbezpieczniej porównać starą część z nową albo dobrać ją po numerze katalogowym. Część, która „prawie pasuje”, często później powoduje bicie, luzy albo szybsze zużycie kolejnych elementów.

Przed sezonem dobrze jest zacząć od prostego przeglądu. Najpierw trzeba sprawdzić palce, ramiona i uchwyty, później przekładnię, poziom oleju, luzy, osłony, koła kopiujące i punkty smarowania. Regularne smarowanie w zgrabiarce ma ogromne znaczenie, bo maszyna pracuje w kurzu i przy ciągłych drganiach. Mały luz zauważony przed sezonem jest dużo tańszy niż awaria w czasie zbioru.

Po sezonie zgrabiarkę Claas warto dokładnie oczyścić. Resztki trawy, kurz i wilgoć przyspieszają korozję oraz utrudniają późniejszy przegląd. Dobrze jest przesmarować wszystkie punkty robocze, sprawdzić luzy, zabezpieczyć odsłonięte elementy i schować maszynę pod dach. Zadbana zgrabiarka odwdzięcza się spokojną pracą, równym wałkiem i mniejszą liczbą niespodzianek w kolejnym sezonie.

Claas to zgrabiarka, która potrafi pracować szybko, czysto i dokładnie. Trzeba tylko pamiętać, że o efekcie decydują szczegóły: dobre palce, proste ramiona, sprawna przekładnia, właściwe ustawienie i regularna wymiana zużytych części. Bo równy pokos nie powstaje przypadkiem. Zaczyna się od dobrze przygotowanej maszyny.